wtorek, 17 stycznia 2017

Wiosna w styczniu

Za całe 2 złote i 40 groszy przytargałam do domu wiosnę.
Właściwie to niosłam ją jak wydmuszkę zapatuloną w moje osobiste rękawiczki, z drżącym sercem, co by mi nie zmarzła, nie odeszła.
Ale nie, harda jest, wytrzymała, krucha, a taka silna.
Dała radę i teraz mogę obserwować ten zadziwiający wiosenny cud, jak z godziny na godzinę zmienia się, mężnieje, idzie w siłę, rozrasta się i nabiera barw.
Przyniosłam pęczek zielonych kikutków.
Późnym popołudniem czubeczki zaczęły przybierać żółtą barwę.
A wieczorem zaczął się rodzić kwiat.
Tak wyglądał po 2 godzinach od poprzedniego zdjęcia.
Magia, po prostu magia i to w jakim imponującym tempie.
Jakby biedactwa chciały jak najintensywniej wykorzystać swoje kruche życie. Jakby były świadome, że są tu tylko na mgnienie oka.

Ciekawe, co zastanę rano? Zatem cdn.

Nazajutrz rano wczorajsze pączuszki wyglądały bardzo okazale.
Trochę mi się smutno zrobiło, bo ta pogoń za dojrzałością skojarzyła mi się z dzisiejszą młodzieżą. Szybko, intensywnie, już, teraz, od razu, a potem pustka.

Ale wolę wrócić do swojej żółciutkiej wiosny pobijającej rekordy w dążeniu do pełnej okazałości.
 A kolejnego dnia na stole mam już pełen bukiet, oto efekt 3-dniowej metamorfozy:

poniedziałek, 9 stycznia 2017

I Mikołaj odleciał do zimnych krajów.

Kiedy mam mrowiące pod skórą uczucie, że choinka zaczyna pasować w pokoju, jak róża do kożucha, to znak, że na nią pora.
I tak, jak z radością i ekscytacją ją stawiamy i stroimy, tak z ulgą odzyskujemy przestrzeń życiową.
Niech odpoczywa w pudle do następnych świąt.
Śliczniutka, jak na 20-letnią staruszkę
A to prawdopodobnie 40-letnia parka.
video
video

 Mężyk przytargał przedświąteczny firmowy upominek po świętach. Lepiej późno, niż wcale ;)
Urocze i aromatyczno apetyczno-śliczniutkie mieszanki herbatkowe, słoik miodu nektarowo-spadziowego i kubeczek. Miło.
 A jak już krążę przy temacie prezentów, to  wspomnę ostrzegawczo na przyszłość, że firmy wysyłające zamówione towary do klientów, nie przejmują się zbytnio świętami i może to być powodem niezręcznej sytuacji. 
Mam na myśli pakowanie przesyłek. Zamówione przed świętami lusterko do łazienki zostało do nas wysłane w takiej formie:
Tylko folia na oryginalnym pudełku.
Gdyby to był prezent, z niespodzianki zostały by przysłowiowe nici.
Bardzo to nieodpowiedzialne.
Wystosowałam oburzonego maila do firmy. Nie odpowiedzieli, ale może wezmą to pod uwagę.
* * *
godzina 6.00 rano
po 7.00
po 9.00
po 11.00
Zima, to skubana ma coś jednak w sobie, taki nieodparty, chłodny urok.
video

sobota, 7 stycznia 2017

Czapka z brodą

Ot tak, z głupia frant, wzięło mnie na kupno nowej czapki. Rzuciłam się w odmęty internetu, bo najprościej.
Zalando...
Allegro...
Takie,  siakie, srakie, ta fajna, ta niezgorsza, ta niegłupia.
Oglądanie, przeglądanie, oczopląs i powoli wkradające się znudzenie.
I nagle bach, coś, co powaliło mnie na łopatki i nieźle rozbawiło. Chwyt marketingowy, żeby przyciągnąć uwagę klientek?
Jeśli tak, udało im się :D

Dział stuprocentowo z damskim asortymentem, żeby nie było.
A może po prostu w tym modelu się tak mę...żnie...eee...nazwijmy rzecz po imieniu- męsko wygląda?!


W planach mam też zakup szklanej patery, a właściwie talerza z kloszem, bo nagle doświadczyłam uczucia, że talerz takowy jest mi obłędnie niezbędny i jakże ja bez owego mogłam żyć.
No i przy tej okazji nieopatrznie wdałam się w rozmówkę małżeńską:

ja (oznajmiająco)- Chcę paterę z kloszem.
Mężyk (obojętnie)- A po co?
ja (z pełną świadomością)- No chociażby na ciastka.
M (powątpiewająco)- Jakie ciastka?
ja (oburzona)- No te, co je upiekę.
M (bez przekonania)- To po co?
 ja (świadoma praw fizyki)- A żeby te ciastka nie wysychały.
M (jeszcze bardziej uświadomiony)- A to pod tym kloszem nie ma powietrza?
ja (zbita z pantałyku, ale nie poddająca się)-...no jest. No to, żeby muchy nie nabździły.
M (znawca muszych obyczajów) - Przecież teraz nie ma much.
ja (wytaczając działo bojowe)- Ale są żarłoczne, ciastkożerne roztocza w kurzu!

 Uf, zabrakło Mu argumentów, zatkało kakao, hi hi.






czwartek, 5 stycznia 2017

Kariera primabaleriny,...czemu nie.

Postanowiłam zeżreć pomelo.
Ścięłam kilogram skóry, przedarłam się przez trzy kilogramy waciory, obskubałam z pół kilo błonek i wydłubałam garść pesteczek, ale środek wart był tej siermiężnej katorgi.

Obecnie mam okrutniastą fazę na pomelo. Smakuje mi nieziemsko i dobrze, bo wartości i zalet ma podobno od zarąbania.

Zimno się zrobiło i śnieżaście. W sumie nareszcie. Zima ostatecznie jest, zatem tak być powinno.
Zima, to zimno, to śnieg, mróz i zawieje, i szron na szybach, i szadź na gałązkach drzew, i biel, i spokój. 
Przyroda ma czas na medytację.

A ja, zapatulona po uszy, chłonę mroźne powietrze poranka i od trzech dni przecieram śnieżny szlak (hmmm...wczoraj brnęłam w błotniastej brei, ale to już nie brzmi tak poetycko) do przychodni rehabilitacyjnej, gdzie spędzam czas, jako osoba towarzysząca.
Towarzyszę oczywiście mojej stopie, bo to z racji jej kaprysów i wymigiwania się od dojścia do stanu całkowitej używalności i zdrowotności, na te zabiegi się zdecydowałam.

Uważam to za paradoks, ale 99% społeczeństwa krzyknęło by chórem, że to norma i dziwić się nie ma co, że na zabiegi rehabilitacyjne człowiek zostaje zapisany ponad 7 miesięcy po operacji.

Wtedy, te 7 miesięcy temu, wydawało mi się, że z owych zabiegów już nie skorzystam, odstępując bardziej potrzebującym, bo o operacji już dawno zapomnę, ale stopa wykazała się ignorancją wobec obowiązku gojenia się i zrastania. 
Zatem ma co chciała. Laser i ćwiczenia, które o dziwo, przynoszą pozytywne efekty.
Czekamy se, stopa i ja.
Zatem, jak dobrze pójdzie, to za dwa tygodnie moja cierpliwość zostanie nagrodzona, a krnąbrność stopy ujarzmiona i będziemy mogły pomyśleć, na początek, hmm..., noooo..., chociażby o karierze primabaleriny, a co!
Jak szaleć, to szaleć.
Ałaaaa, mam ból w mózgu od samego patrzenia na jej stopy.

niedziela, 25 września 2016

Mam nie te geny i dobrze mi z tym

Jestem wybrakowana.
Urodziłam się z istotną wadą rozwojową i teraz mam za swoje.
Natura nie obdarzyła mnie powszechnie występującymi w społeczeństwie genami chamstwa, olewstwa, głębokiego miecia w dupie oraz totalnego nieliczenia się z czasem i uczuciami innych ludzi.
Genów owych mi brak i przez to cierpię na chroniczny syndrom szoku i zadziwienia, że tak można sobie z nimi na bezczelnego funkcjonować.

Przykłady?
Proszę, kumulacja z ostatniego niewielkiego odcinka czasu:

Córka szuka kawalerki, znajduje ogłoszenie, pośrednik potwierdza aktualność oferty, umawia się na wtorek, następnie z powodu wyjazdu na piątek, kolejno ma się odezwać w niedzielę, milczy, na zapytanie smsowe odpowiada twierdząco, że w poniedziałek, w poniedziałek cisza, wtorek cisza, sms i próby kontaktu telefonicznego trafiają w próżnię.

Syn sprzedaje samochód. Potencjalny kupiec przybywa, ogląda, aprobuje, umawia się na godzinę 18.00 tego samego dnia. O 18.00 cisza, pół godziny później, godzinę później, dwie też. 

Od znajomej dostaję informację, że również w identycznej sytuacji postawiło jej męża trzech kolejnych, chętnych na 100 % nabywców. To samo spotkało też mojego siostrzeńca podczas sprzedaży motoru.

Moja mama umawia się z fachowcem od montażu rolet w kwestii reklamacji. Konkretny dzień, godzina oczywiście już w szerokich widełkach między wczesnym rankiem, a późnym popołudniem, bo klient przecież nie ma nic do roboty, jak oczekiwać łaskawej audiencji  specjalisty w swoim fachu, któryż to nie pojawia się ani tego dnia w umówionym czasie, ani następnego. Kolejny wyznaczony termin, wymuszony pismem ze skargą, zostawionym w zakładzie, też zostaje olany, a olśnienie i cud powrotu pamięci u fachowca następuje po kolejnych dwóch dniach.

Mój wspaniały, solidny, jedyny w swoim rodzaju fachowiec od remontu mego mieszkania również odznaczał się tym samymi wielce wybujałymi genami olewu i rządził się swoimi prawami, czyli pojawiał się i znikał, jak królik w kapeluszu magika, oczywiście za każdym razem podając konkretny termin kolejnego przybycia, a następnie beztrosko go ignorując.

I najbardziej w tym wszystkim szokujący dla mnie "bezgenowca"  jest fakt, że dla tych wszystkich osób fakt życia w dobie  komórek i smsów jest bez znaczenia, bo oni po prostu nie mają takiej potrzeby, żeby liczyć się z innymi. Brak szacunku, brak zwykłej życzliwości, brak odpowiedzialności za swoje czyny i głęboko zakorzeniona świadomość bezkarności to zapewne motywy takiego postępowania.

Stoję sobie zatem zadumana nad tym wszystkim, zniesmaczona i jednego pewna, że nawet jakby za darmo i bezboleśnie takie geny wszczepiano, to ja dziękuję, nigdy w życiu.
Pozostanę sobie takim wyrzutkiem wśród niewielkiego grona znanych mi bezgenowców, bo mam wybór, a ci inni już nie.
Chamstwa amputować się nie da.






piątek, 16 września 2016

Czekam na pogodne niebo mego życia...

Złych rzeczy nie mogę uwieczniać. Nie chcę poświęcać im miejsca na blogu, ani w mojej pamięci. Złe rzeczy wypieram, kiedy tylko przemijają. Nie gromadzę ich, nie hołubię, nie analizuję.
Ewentualnie szukam pozytywów, które z nich wynikają, bo tak się da.
Potrafię celebrować fakt pełnej połowy szklanki i ignorować tę pustą, choć czasami jest ciężko nie przejmować się. 
Potrafię otrząsnąć się, jak pies po wyjściu z kąpieli, podnieść głowę i włączyć awaryjne rezerwy optymizmu. 
Potrafię, bo pochylanie się nad problemem i dłubanie w nim niczym w zaognionej ranie nie leży w mojej naturze.
Usilnie wierzę w słońce po burzy i ono wschodzi...zawsze.
I teraz też tak jest i będzie.
A tu oset "ugryzł" w dupkę i łąka przestała się Demi podobać.



video video

niedziela, 31 lipca 2016

Moje przepustki na wolność.

A co tam na mojej działeczce? Dawno o niej nie pisałam, a potrafię smęcić do porzygu, jak matka o swym nowonarodzonym.
Działeczka cierpi w izolacji, albo raczej na odwrót, ja cierpię i tęsknie, bo wiadomo, noga i brak mobilności. A pogoda nie rozpieszcza i ile trafiło się słonecznych weekendów do tej pory, to u palców zdrowej nogi mogę policzyć.
Dotleniam się na balkonie, choć to tylko nędzna namiastka pobytu na świeżym powietrzu. 
Cóż, wyboru nie mam, zatem jak się nie ma co się lubi...

A o balkon w tym roku zadbałam, żeby oko, spragnione natury, mieć na czym zawiesić i wieszam, bo pelargonie, które ongiś uznawałam, za wiochmeńskie i przebrzydle banalne, teraz podbijają me serce niesamowitymi kulami kwiatów i zachwycającą barwą.
Pięknie kwitnie też stokrotka afrykańska, która rozrosła się już w spory krzaczek, natomiast lawenda  nie kwitnie, nie wiedzieć czemu, ale zachwyca swoją subtelnością, delikatnością i szarozielonym kolorem drobnych listków.

Przerażają mnie filmy o przyszłości, wizje mechanicznego, betonowostalowego świata, gdzie zieleń jest ogólnie zapomnianym kolorem, nie mówiąc już o naturalnym kolorze trawy, krzewów, liści drzew.
Codziennie nieodmiennie zachwycam się swoim widokiem z okna. Mimo miejskiej zabudowy, zieleni jest ogrom, piękny las, zatopione w roślinności ogródki domków jednorodzinnych, trawiasty plac zabaw przy bloku.
Ten widok koi, wycisza, uspokaja, daje poczucie bezpieczeństwa i izolacji przed pędem cywilizacji w kierunku...
No właśnie, w kierunku czego?
moja stopa, jak zakonnica w kornecie